Ο Λένιν, η ανάλυση της συγκυρίας, και εμείς

Η θεωρητική κατασκευή που χρησιμοποιεί ο Λένιν για την ανάλυση της ιστορικής συγκυρίας είναι μεταφορά της θεωρίας του πολέμου του Κλαούζεβιτς στο πεδίο της θεωρίας της πολιτικής, και επομένως μεταφορά της τέχνης του πολέμου στην πολιτική πρακτική. Αυτή την θεωρητική κατασκευή, που αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως τόπο ταξικού ανταγωνισμού που προσομοιάζει με τον πόλεμο, την εφαρμόζει ο Λένιν σε μια «πρώτη ύλη», που είναι τα στοιχεία της ιστορικής συγκυρίας. Αντιλαμβάνεται δε ως συγκυρία την ταυτόχρονη παρουσία, τον συνδυασμό, την σύζευξη στοιχείων της παρούσας ιστορικής στιγμής.

Ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο μια μελλοντική κοινωνία είναι και μια ιστορική τάση

Στη σημερινή ιστορική συγκυρία ολόπλευρης κρίσης του καπιταλισμού, καθώς ταξιδεύουμε σε άγνωστα νερά, όπου όλες οι ζωές διακυβεύονται, όχι μόνο οι δικές μας, αλλά και της άρχουσας τάξης που δεν ξέρει πια πώς να ηγεμονεύει, πώς να κυβερνά δηλαδή στο όνομα του γενικού συμφέροντος, πρέπει να ξαναπιάσουμε, ατομικά είτε συλλογικά, το σπασμένο νήμα αυτής της ξεχασμένης παράδοσης που ρωτάει πώς παράγουμε, γιατί και για ποιον παράγουμε· με δυο λόγια γιατί αυτές οι σχέσεις παραγωγής και όχι άλλες, γιατί η ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και όχι άλλη.

Δεν είναι όλα οικονομία, δεν είναι όλα καπιταλισμός, δεν είναι όλα εμπόρευμα

Ο κομμουνισμός είναι μια ιστορική τάση. Υπάρχει δηλαδή ως δυνατότητα η οποία ελλοχεύει στα διάκενα που αφήνει η κυριαρχία του καπιταλισμού, ως ακατάπαυστη δυνατότητα που εάν ενεργοποιηθεί μπορεί να διεκδικήσει, σε ασυμβίβαστη αντιπαλότητα με τον καπιταλισμό, την πρωτοκαθεδρία στον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, της οικονομίας και της κοινωνίας.