Δεν είναι όλα οικονομία, δεν είναι όλα καπιταλισμός, δεν είναι όλα εμπόρευμα

Ο κομμουνισμός είναι μια ιστορική τάση. Υπάρχει δηλαδή ως δυνατότητα η οποία ελλοχεύει στα διάκενα που αφήνει η κυριαρχία του καπιταλισμού, ως ακατάπαυστη δυνατότητα που εάν ενεργοποιηθεί μπορεί να διεκδικήσει, σε ασυμβίβαστη αντιπαλότητα με τον καπιταλισμό, την πρωτοκαθεδρία στον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, της οικονομίας και της κοινωνίας.

O Κλαούζεβιτς στην Παλαιστίνη

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε εμείς στην Ελλάδα είναι να οργανώνουμε και να υλοποιούμε πολιτικές ενέργειες με διεκδικήσεις και απαιτήσεις που θα έχουν ως αποδέκτη το ελληνικό κράτος για καμμία στρατιωτική, ενεργειακή και οικονομική συνεργασία με ένα κράτος που δολοφονεί μαζικά.

Οι ενοικιαστές και οι ιδιοκτήτες κατοικιών. H ανάπτυξη μιας ανταγωνιστικής αντίθεσης

Οι ιδιοκτήτες κατοικιών νομίζουν ότι το κεφάλαιό τους έχει την μαγική ιδιότητα να συνουσιάζεται με τον εαυτό του και να πολλαπλασιάζεται μόνο του˙ και πάνω στην πλάνη τους αυτή χτίζουν ολόκληρο τον κόσμο τους και διαμορφώνουν ανάλογα τις απαιτήσεις τους από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάμεις που απελευθερώνει, και η αντικαπιταλιστική Αριστερά

Καθώς ετοιμαζόταν να κάνει τις δηλώσεις της, ηττημένη από τον Κασσελάκη η Έφη Αχτσιόγλου, σήκωσε την γροθιά της, όχι σαν μια φευγαλέα κίνηση, αλλά επίμονα, αλλά ήταν πολύ αργά. Προφανώς δεν είχε καταλάβει τι συνέβαινε εκείνη την στιγμή: το κόμμα της είχε πλέον χάσει επαφή με όλες τις κοινωνικές τάξεις πλην της ανώτερης, προοδευτικής μικροαστικής τάξης.

Από τα Τέμπη έως τον Έβρο και την Θεσσαλία, η κρίση νομιμοποίησης του καθεστώτος. Και μετά, τι;

Χρειάστηκαν λοιπόν μερικοί μόνο μήνες για να γίνει φανερό ότι η αστική τάξη, η κυβέρνησή της και ο νεοφιλελευθερισμός, ούτε μπορούν ούτε θέλουν να διασφαλίσουν έστω και τους ελάχιστους όρους προστασίας, συντήρησης και αναπαραγωγής των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Η ελλιπέστατη κυβερνητική διαχείριση των καταστροφών από τα Τέμπη έως τον Έβρο και την Θεσσαλία, έχει οξύνει την κρίση πολιτικής ηγεμονίας της αστικής τάξης και έχει αποδυναμώσει κατά πολύ την ηθική νομιμοποίηση του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού που καθοδηγεί την κυβέρνηση. Και μετά, τι;

Ο μαζικός τουρισμός των υψηλών εισοδημάτων στις Κυκλάδες

Ο μαζικός τουρισμός των υψηλών εισοδημάτων στις Κυκλάδες καταστρέφει ό,τι αγγίζει και ό,τι αρχικά αποτελούσε προϋπόθεση για την εγκατάστασή του στο ένα ή στο άλλο νησί. Ο ίδιος ο μαζικός τουρισμός ροκανίζει, δηλαδή, το κλαδί επάνω στο οποίο αυτός ο ίδιος κάθησε. Για αυτό και θα αναζητά διαρκώς ένα άλλο κλαδί έως ότου τα εξαντλήσει όλα, ακόμη και στο μικρότερο και πιο απομονωμένο νησί των Κυκλάδων. Πηδώντας από νησί σε νησί, ή από περιοχή σε περιοχή στο εσωτερικό του ίδιου νησιού, αναζητά ως βρυκόλακας παρθένες εκτάσεις που θα παρατείνουν την ζωή του με την θυσία τους. Με τον τρόπο αυτό, μετατοπίζει στο μέλλον την πτωτική τάση της κερδοφορίας του έως ότου εξαντλήσει όλους τους διαθέσιμους πόρους των Κυκλάδων. Εκτός εάν τους σταματήσουμε.

Πίσω από τον εκλογικό θρίαμβο της ΝΔ. Μια ματιά στο εσωτερικό του κοινωνικού μπλοκ εξουσίας.

Μπορούμε να διαμορφώσουμε πολιτικό πρόγραμμα, πολιτικό σχέδιο με ηγεμονικές αξιώσεις; Δηλαδή σχέδιο στο οποίο οι υποτελείς κοινωνικές τάξεις να αναγνωρίζουν το συμφέρον τους…

Ζήσε και άσε τους να πεθάνουν. Η υγεία στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού

Ο ναζισμός και ο νεοφιλελευθερισμός έχουν ένα κοινό υπόβαθρο, που είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός, είναι η πίστη ότι οι αδύναμοι περισσεύουν από τον κόσμο αυτόν. Ο ιστορικός ναζισμός το επιχείρησε με τους πιο βάρβαρους και κραυγαλέους τρόπους, ενώ ο νεοφιλελευθερισμός κρατάει τα προσχήματα και κάνει τη δουλειά με πιο βελούδινο τρόπο και με κάποια διακριτικότητα.

Τι έχει να μας πει η μαρξιστική θεωρητική παράδοση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 21ης Μαΐου 2023;

Έχουμε μια «εμπόλεμη Δεξιά» που συσπειρώνει πλέον, κάτω από την ηγεμονική ομπρέλα του νέου αυταρχικού κράτους, τον λαό της, τον λαό της Δεξιάς, σε σχηματισμούς ταξικής μάχης. Απέναντι δε σε αυτούς τους σχηματισμούς μάχης της αστικής τάξης, αντιπαρατάχθηκαν τα νεροπίστολα του Σύριζα και του Μερα25, που παρουσίασαν σύνολο μέτρων και παρεμβάσεων υπό την μορφή «λίθων, πλίνθων, ξύλων ατάκτως ερριμμένων», τα οποία δεν συνιστούν πρόγραμμα ικανό να συγκροτήσει εν δυνάμει κοινωνικό συνασπισμό εξουσίας, άρα και σχηματισμούς πολιτικής μάχης. Υπό την οπτική γωνία που μας προσφέρει η μαρξιστική θεωρητική παράδοση για την σχέση των κοινωνικών τάξεων με την εξουσία, η πανωλεθρία του Σύριζα και του Μερα25 εμφανίζεται ως το φυσικό αποτέλεσμα της ανυπαρξίας των σχέσεών τους με κοινωνικές τάξεις, μερίδες τάξεων και κοινωνικές ομάδες, και της ανικανότητάς τους να διατυπώσουν πρόγραμμα που συγκροτεί ταξικές συμμαχίες.