Πώς θα οικοδομηθεί η επανενωμένη ομοσπονδιακή Κύπρος;

του Νίκου Τριμικλινιώτη (1)
2020-10-08T094650Z_1_LYNXMPEG970WC_RTROPTP_4_CYPRUS-TURKEY-SHIPS

Η ιδεολογική και πολιτική διάσταση: από τον ενωτισμό στον αντι-ομοσπονδιακό λόγο

Δεν υπάρχει περίπτωση να πεισθεί κανένας από αυτούς που εσκεμμένα διαστρεβλώνουν το ζήτημα της κυριαρχίας, λόγω του ότι έτσι κι αλλιώς διαφωνούν με την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ). Όσοι Ελληνοκύπριοι αρνούνται την ΔΔΟ ως βάση λύσης του Κυπριακού είναι κυρίως ακροδεξιοί συνοδευόμενοι από άλλους εθνικιστές-σοβινιστές, διαφόρων ιδεολογικών αποκλίσεων, που θεωρούν ότι η Κύπρος είναι ένα και πρέπει να παραμείνει εσαεί ελληνικό νησί όπου έχει εγκαθιδρυθεί από το 1960 ένα δεύτερο ελληνικό κράτος, η «μικρά Ελλάς». Προφανώς είναι διατεθειμένοι να δεχτούν μια διχοτομημένη χώρα στην οποία να υπάρχει ένα αμιγώς ελεγχόμενο κράτος από τους Ελληνοκύπριους, παρά να μοιράζουν την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους. Θέλουν λύση που να μετατρέπει τους Τουρκοκύπριους από κοινότητα -που ήταν σύμφωνα με το σύνταγμα του 1960- σε μειονότητα. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Καπιταλισμός: το μόνο παιχνίδι στην πόλη;

του Χρήστου Λάσκου

4322133.html

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο μια σειρά από χαρακτηριστικά των κοινωνιών μας τίθενται σε δημόσια κριτική, ακόμη και από τους πιο ανύποπτους κύκλους. Από την κλιματική αλλαγή μέχρι τις παγκόσμιες ανισότητες διαμορφώνονται «κριτικές συναινέσεις» σε ένα φάσμα τέτοιας έκτασης που καταντάει γκροτέσκο. Πολλοί δισεκατομμυριούχοι φαίνεται να «ευαισθητοποιούνται» σχετικά και να ζητούν λύσεις «εδώ και τώρα». «Φορολογήστε μας πάραυτα, φτάνει πια η ασυδοσία», φωνάζουν από τον Καρλ Σβαμπ του Νταβός μέχρι τον Γουόρεν Μπάφετ…

Προφανώς κάτι τρέχει εδώ. Η ισχυρή και γνήσια ανησυχία, που υποβόσκει πίσω από την έκφραση αυτών των «ευαισθησιών», συνδέεται με προφανή συστημικά αδιέξοδα, με την σαφή αίσθηση πως ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει μπει σε μια παρατεταμένη φάση διαδοχικών κρίσεων, με άδηλο τέλος και απρόβλεπτες συνέπειες. (διαβάστε την συνέχεια εδώ)

Ρωσία – Ευρωπαϊκή Ένωση: Μεταξύ κατεργαραίων, ειλικρίνεια

του Γιώργου Μητραλιά

Sergei-Lavrov-Russian-Foreign-Minister-and-Josep-Borrell-Fontelles-in-Moscow

Το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά -και βέβαια και ελληνικά- ΜΜΕ απέκρυψαν επιμελώς την αλήθεια για την πρόσφατη «κρίσιμη» επίσκεψη στη Μόσχα του «υπουργού Εξωτερικών» της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζόζεπ Μπορέλ, μπορεί κάλλιστα να μας κάνει να υποψιαστούμε ότι αυτή ήταν όχι μόνο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αλλά και εξαιρετικά διδακτική. Και όντως, ήταν… (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Ας μιλήσουμε (και πάλι) για το δικαίωμα στην έκτρωση

της Μέλπως Παΐδα

IMG_1506

Στις 27 Ιανουαρίου, η πολωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θέτει σε άμεση εφαρμογή τη νέα νομοθεσία για τις εκτρώσεις, αυστηροποιώντας έναν ήδη περιοριστικό νόμο. Η ανακοίνωση αυτή βρήκε άμεση απάντηση από το φεμινιστικό κίνημα, που κατέκλυσε για δεύτερη φορά σε λίγους μήνες τους δρόμους της χώρας, διεκδικώντας νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις (1). Ένα μήνα νωρίτερα, στην εκπνοή του 2020, η νομιμοποίηση των εκτρώσεων στην Αργεντινή έγινε δεκτή με πανηγυρισμούς από χιλιάδες διαδηλώτριες-τές έξω από το κτήριο της Γερουσίας στο Μπουένος Άιρες. Στον αντίποδα, ένα χρόνο πριν, το εξώφυλλο αθλητικής εφημερίδας και κάποιες αφίσες εμβρύων στο μετρό της  Αθήνας έφεραν στην επικαιρότητα το θέμα των αμβλώσεων στην Ελλάδα, που για άλλη μια φορά αναδύθηκε μαζί με συζητήσεις αναφορικά με το δημογραφικό. Τέλος, οι προσπάθειες να διακοπεί η χρηματοδότηση των εκτρώσεων από τον Τραμπ σε όλη τη διάρκεια της θητείας του, η (αποτυχημένη) προσπάθεια αυστηροποίησης του νόμου για τις αμβλώσεις από τον Ραχόι πριν από λίγα χρόνια στην Ισπανία (2) και η απαγόρευσή τους σε χώρες της Δύσης, είναι λίγα μόνο παραδείγματα που υπογραμμίζουν τη διαχρονικότητα του ζητήματος των εκτρώσεων, το οποίο δεν έπαψε μέρα να μας απασχολεί από τη στιγμή της ανάδειξής του ως βασικής διεκδίκησης των μαζικών αγώνων του δεύτερου «κύματος» του φεμινιστικού κινήματος. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Πενταμερής διάσκεψη για το Κυπριακό ή the show must go on

του Γρηγόρη Ιωάννου*
banner5

Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση των συνομιλιών το 2017, τον Μάρτιο του 2021 αναμένεται να πραγματοποιηθεί ξανά πενταμερής διάσκεψη για το Κυπριακό. Αυτή η διάσκεψη θα είναι «άτυπη», επειδή δεν αναμένεται να καταλήξει σε αποτέλεσμα˙ θα διερευνήσει αν υπάρχει έδαφος για μια άλλη, τυπική, πενταμερή που θα πραγματοποιηθεί αργότερα με σκοπό εκείνη να καταλήξει κάπου. Οι συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού έχουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια πάρει τη μορφή σαπουνόπερας που, ενώ τα δεδομένα και οι χαρακτήρες αλλάζουν, η κεντρική δομή του σεναρίου παραμένει η ίδια. Το Κυπριακό δεν λύνεται διότι το κυρίαρχο τμήμα της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης έχει αποφασίσει ότι το ρίσκο που μπορεί να προκύψει γι’ αυτήν από την επανένωση της χώρας είναι μεγαλύτερο από το όφελος που μπορεί να έχει. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)