Το ευρωπαϊκό φιάσκο των εμβολίων

του Μωυσή Λίτση
Pasted Graphic

Σε φιάσκο εξελίσσεται η επιχείρηση εμβολιασμού στην ΕΕ. Η επιχείρηση ξεκίνησε με τυμπανοκρουσίες αλλά και αναλύσεις για την αποτελεσματικότητα της ΕΕ, που επιτέλους ομονοεί για την αντιμετώπιση της πανδημίας, μετά τις εσωτερικές έριδες των τελευταίων ετών. Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Πρώτα η αμερικανική φαρμακοβιομηχανία Pfizer και η γερμανική συνεργάτιδά της BioNTech και ύστερα η αγγλοσουηδική AstraZeneca, ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην ζήτηση και θα καθυστερήσουν την παράδοση των δόσεων που έχουν δεσμευτεί να παραδώσουν στην ΕΕ.

Η απόφαση αυτή των δύο μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών έχει προκαλέσει φυσικά σάλο. Η ΕΕ βρίσκεται πίσω όσον αφορά τον εμβολιασμό σε σχέση με τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, γεγονός που καθυστερεί το πλήρες άνοιγμα της οικονομίας, μεταθέτοντας για μετά την άνοιξη την προβλεπόμενη ανάκαμψη της Ευρωζώνης. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Για την πανεπιστημιακή αστυνομία. Σκέψεις για τη σταθεροποίηση της σημερινής κυβερνητικής εξουσίας

του Χρήστου Βαλλιάνου

16-11

Το νομοσχέδιο με γενικό τίτλο «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις» παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου από τους συναρμόδιους υπουργούς (Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη) στις 13/1, και ήδη έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση με σκοπό την εισαγωγή στην Ολομέλεια της Βουλής και την ψήφισή του στο αμέσως επόμενο διάστημα. Μια ακόμα «εκσυγχρονιστική» μεταρρύθμιση παίρνει το δρόμο της κοινοβουλευτικής επικύρωσης, μετά από τρεις περίπου μήνες προετοιμασίας της με τη δημιουργία του «κατάλληλου εδάφους» από τα φίλια ΜΜΕ. Με την υπερψήφιση του νομοσχεδίου (για την ακρίβεια, από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο), παίρνουν σάρκα και οστά κάποιες από τις εξαγγελίες που βρέθηκαν στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης των εκλογών του 2019: «Επιτέλους» θεσπίζεται ο ορισμός ενός ελάχιστου βαθμού εισαγωγικών εξετάσεων για την εισαγωγή των αποφοίτων των λυκείων στα ΑΕΙ (και τα ΤΕΙ), καταργείται επομένως «η πολυτέλεια της εισαγωγής σε ΑΕΙ με λευκή κόλλα», αντιμετωπίζεται το χρόνιο πρόβλημα των «αιώνιων φοιτητών» με τη θέσπιση του ν+2 (ή ν+3 για τα τμήματα πενταετούς ή εξαετούς φοίτησης) και, βεβαίως, θεσμοθετείται για πρώτη φορά η πανεπιστημιακή αστυνομία, υπεύθυνη για την τήρηση του νόμου και της τάξης σε χώρους όπου οι «αγκυλώσεις δεκαετιών είχαν επιτρέψει τη μετατροπή τους σε εστίες υπόθαλψης κάθε είδους ανομίας». (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο).

«Πατριωτική» διαφθορά και διχοτόμηση της Κύπρου

τoυ Σταύρου Τομπάζου

banner12
πίνακας του Caravaggio, The Cardsharps, 1594

Η μεγάλη πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων συνήθισε τόσο πολύ να ακούει τα κομματικά κατεστημένα της Δεξιάς και τα κυρίαρχα ΜΜΕ να αποδίδουν την απουσία προόδου στο Κυπριακό αποκλειστικά στην τουρκική αδιαλλαξία, εμπέδωσε τόσο πολύ την ψευδή προφάνεια στερεοτυπικών σκεπτικών απο-ενοχοποίησης της ελληνοκυπριακής ηγεσίας, που σημαντικές ευκαιρίες επίτευξης μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (σ.σ. στο εξής στο κείμενο ΔΔΟ) πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες. Κι όμως, οι συνομιλίες στο Κραν Μοντανά τον Ιούλιο του 2017 δεν κατέρρευσαν λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας, αλλά λόγω της στάσης του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη και της επιμελούς κάλυψης του τελευταίου από τον τότε υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας Νίκο Κοτζιά.

Στο Κραν Μοντανά, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μελβούτ Τσαβούσογλου δεσμεύτηκε προφορικά ενώπιον του γ.γ. του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών να ικανοποιήσει την ελληνοκυπριακή και ελληνική αξίωση σχετικά με την κατάργηση των συνθηκών εγγύησης και ασφάλειας και σχετικά με την σταδιακή απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο. Ο Τσαβούσογλου έθεσε στον γ.γ. του ΟΗΕ ένα όρο προκειμένου να επισημοποιήσει τη δέσμευσή του: τη θετική κατάληξη των συνομιλιών μεταξύ Μουσταφά Ακιντζί και Νίκου Αναστασιάδη όσον αφορά στην εσωτερική πτυχή του Κυπριακού. Ο Τσαβούσογλου είχε προειδοποιήσει τον γ.γ. του ΟΗΕ ότι η μη κατάληξη των συνομιλιών μεταξύ των Κυπρίων διαπραγματευτών στην εσωτερική πτυχή ισοδυναμεί με την αναίρεση της προφορικής του δέσμευσης, διευκρινίζοντας σε αυτόν ότι θα αρνηθεί ότι υπήρξε ποτέ τέτοια δέσμευση. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Non paper: πώς διαχειριζόμαστε την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

8

Είναι πιθανό να απογοητευτείτε: το άρθρο δεν θα αποκαλύψει κανένα μυστικό έγγραφο για το πώς χειρίζονται την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα κυβέρνηση, αστυνομία και τα φιλικά τους Μέσα. Αυτά που φαίνονται, είναι εξίσου κρίσιμα με τα «μυστικά». Ο παραπλανητικός τίτλος, ωστόσο, δεν επιλέχθηκε άσκοπα: η παραπλάνηση -«η μετα-αλήθεια», όπως μάθαμε να τη λέμε επί κυβερνώντος τραμπισμού–, είναι έννοια-κλειδί για να καταλάβει κανείς τη λογική του καφκικού βασανισμού που υφίσταται ο 63χρονος, επί 19χρόνια κρατούμενος Κουφοντίνας, αυτές τις δύο εβδομάδες που αγωνίζεται με μέσο τη ζωή του, για πέμπτη φορά από το 2002.

Μετα-αλήθεια

H εξαπάτηση έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στην πολιτική· αυτό που αλλάζει στην εποχή της «μετα-αλήθειας» είναι η ταχύτητα, η ένταση και ο όγκος. Είναι, επίσης, η αδυναμία να καταλήξουμε σε κοινά κριτήρια και πρότυπα για το τι είναι αλήθεια: η εποχή της μετα-αλήθειας είναι εποχή ισχυρής πόλωσης. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

2021: Επιστροφή στην «κανονικότητα»; Ύφεση, γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί και αντιστάσεις

του Μωυσή Λίτση
banner10
Η συγγραφή του κειμένου αυτού είχε ολοκληρωθεί όταν ξέσπασαν τα γεγονότα στις ΗΠΑ με την εισβολή στο Καπιτώλιο. Ωστόσο, τα γεγονότα αυτά όχι μόνο δεν ακυρώνουν αλλά μάλλον υπογραμμίζουν τα βασικά συμπεράσματα του κειμένου.

Πραγματικά «annus horribilis» το 2020, έφυγε παρ’ όλα αυτά με μια νότα αισιοδοξίας. Η κυκλοφορία των εμβολίων κατά του νέου κορονοϊού δημιουργεί ελπίδες για επιστροφή στην προ της πανδημίας «κανονικότητα». Ποια όμως «κανονικότητα»; Ας δούμε με τα λόγια και τους αριθμούς των «θεματοφυλάκων» της παγκόσμιας οικονομίας τι μας περιμένει - αν και οι περισσότεροι από εμάς το ζούμε καθημερινά στην τσέπη μας και χωρίς τις προβλέψεις των «σοφών» του συστήματος.

Στο blog του ΔΝΤ, η Γκίτα Γκοπίναθ, οικονομική σύμβουλος και διευθύντρια του τμήματος έρευνας του διεθνούς οργανισμού, επισημαίνει πως η κρίση κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει. «Η απασχόληση παραμένει πολύ κάτω από τα επίπεδα στα οποία βρισκόταν πριν την πανδημία», ενώ όσον αφορά την αγορά εργασίας, οι χαμηλόμισθοι, οι νέοι και οι γυναίκες είναι αυτοί που πλήττονται πιο σκληρά από όλους. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Το τείχος του Καπιτωλίου

του Πάνου Κοσμά
Pasted Graphic 1
Στις 9 Νοεμβρίου του 1989 έπεφτε το «τείχος του Βερολίνου», εμπεδώνοντας θριαμβικά τη νίκη της καπιταλιστικής Δύσης επί του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μόλις 21 χρόνια και 58 μέρες αργότερα, στη μητρόπολη των θριαμβευτών του Ψυχρού Πολέμου «έπεσε» το Καπιτώλιο˙ όχι χάρη στην επιχειρησιακή δεινότητα των εισβολέων-οπαδών του Τραμπ αλλά επειδή η βορειοαμερικανική αστική δημοκρατία είναι σε προϊούσα πορεία αποσάθρωσης, με αποτέλεσμα οι «Κερκόπορτες» του Καπιτωλίου να σποδειχθούν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ορθάνοιχτες…

Ο «δεύτερος αμερικανικός εμφύλιος» στην κορυφή…

Τα γεγονότα του Καπιτωλίου είναι πρωτοφανή αν μιλάμε για τη ναυαρχίδα της ιμπεριαλιστικής Δύσης. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έλεγαν την ημέρα των γεγονότων ότι η κινητοποίηση του «λαού του Τραμπ» ύστερα από δικό του κάλεσμα, από το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου, αφορούσε δεκάδες αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες, έστω και αν στην επιχείρηση εισβολής στο Καπιτώλιο συμμετείχαν «μόνο» μερικές χιλιάδες. Ο απερχόμενος πρόεδρος καλεί σε κινητοποίηση για να αποτραπεί η «κλοπή της νίκης». Ο «λαός» του εισβάλλει στο Καπιτώλιο οπλισμένος. Δεν εισέβαλε με προτεταμένα πολυβόλα γιατί δεν χρειάστηκαν καν: οι παρούσες δυνάμεις της αστυνομίας ήταν ύποπτα, μάλλον συνένοχα, ανεκτικές και συμπεριφέρθηκαν μάλλον σαν επιτροπή υποδοχής αποτελούμενη από «συναγωνιστές». Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι η πλειονότητα των μελών των διάφορων αστυνομικών σωμάτων έπιναν νερό στο όνομά του και λειτουργούσαν σαν πραιτοριανοί του. (
διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Η ακροκεντρώα σπερμολογία ως failed state

του Νίκου Σκοπλάκη

orgia
Εφόσον οι ακροκεντρώοι όμιλοι και οι ακροκεντρώες «προσωπικότητες», που συναποτελούν, φανερά (ή συγκαλυμμένα), συνιστώσα του κυβερνώντος συνονθυλεύματος, δυσκολεύονται να εκφράσουν οποιαδήποτε υποψία μεσότητας (πόσο μάλλον …διαφωτισμένης) μεταξύ των ακραίων δεξιών συμμάχων τους, καταφεύγοντας στο μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν καλά όταν η ζόρικη πραγματικότητα θέτει σοβαρά ερωτήματα στα στερεότυπα της πολιτικής ταυτότητας και των συγκλίσεων που διακονούν: Δραπετεύουν στον θρύλο. Κι όχι οποιονδήποτε θρύλο, αλλά έναν ρυπαρό θρύλο που δυσφήμισε κοινωνικές κινητοποιήσεις και αγωνιστικές μορφές εκδημοκρατισμού απέναντι στους ολετήρες των μνημονίων, έναν θρύλο που, συγχρόνως, εξωράισε και σχετικοποίησε τις κινητήριες δυνάμεις φασιστικών εκτροπών και απογύμνωσης της ελληνικής κοινωνίας από κοινωνικά, εργασιακά, συνταγματικά δικαιώματα. Ο θρύλος των «άκρων», που, χρόνια τώρα, κόβει κάτι από τη μια, συρράπτει κάτι από την άλλη, συμπιλεί τερατώδεις αναγωγές και, στο τέλος, στρώνει το χαλί του τέρατος.

Την ίδια στιγμή, αυτός ο θρύλος χωνεύει το ιστορικό γεγονός για να το παραμορφώσει, ακόμα κι εν τη γενέσει του, όπως όταν πασχίζει να αλλοιώσει τα δεδομένα για τον τραμπισμό αλά ελληνικά, τον οποίο επί χρόνια πριμοδοτεί. (
διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης στις ΗΠΑ. Σχετικά με τα γεγονότα του Καπιτωλίου

του Πέτρου Σταύρου

Pasted Graphic
Μπορεί να είναι σοκαριστικές οι εικόνες που είδαμε από την εισβολή οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο, αλλά περισσότερο σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές έχουν πίσω τους δύο μήνες, τουλάχιστον, λεπτομερούς οργάνωσης και προετοιμασίας ενός αδιαμφισβήτητου δικαστικού πραξικοπήματος. Σε αυτήν την απόπειρα πραξικοπήματος -και αυτό ας το καταλάβουν καλά οι εγχώριοι ακροκεντρώοι πολιτικοί που βιάζονται να εξομοιώσουν αυτό που συνέβη χθες στην Ουάσιγκτον με το κίνημα των πλατειών στην Ελλάδα- κομπάρσος είναι ο ακροδεξιός λαϊκισμός και οι κινητοποιήσεις του και πρωταγωνιστές η προεκλογική στρατηγική του Τραμπ και των Ρεπουμπλικάνων και κυρίως η λειτουργία των επίσημων πολιτικών, νομοθετικών και εκλογικών θεσμών, που βρίσκονται από πίσω και που εκφράζουν την αγριότερη κοινωνική πόλωση που βιώνει η αμερικανική κοινωνία από το ’70 και μετά. Κανένα άγνωστης ταυτότητας πολιτικό υποκείμενο ή κίνημα δεν ξεπήδησε από το πολιτικό κενό για να οδηγήσει σε μια «grassroot» ακροδεξιά εισβολή στο Καπιτώλιο. Όλα προκλήθηκαν από τους επίσημους πολιτικούς θεσμούς και από ένα είδος ανεξέλεγκτης εργαλειοποίησής τους. Την αμερικανική αστική δημοκρατία δεν την επιβουλεύονται εξωτερικοί-γκροτέσκο πολιτικοί αλλά ενδοσυστημικές δυνάμεις, ακόμα και αν αυτές έχουν την μορφή ενός ακροδεξιού πολιτικού άβαταρ. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)