Feb 2021

Το «πράσινο» της εποχής μας θα είναι κόκκινο

του Αλέξανδρου Ζαχιώτη
Pasted Graphic

Το μέγεθος της καταστροφής που έχει ήδη προκαλέσει η πανδημία, οι ζωές μας που έχουν μπει στον πάγο, αλλά κι η σκέψη πως αυτό που ζούμε τους τελευταίους μήνες είναι απλώς μια πρόγευση του τι πρόκειται να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια με τις φυσικές καταστροφές που επισπεύδει η κλιματική κρίση, όλα αυτά δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία ή, πολύ περισσότερο, για στρατηγικό αναστοχασμό. Απέναντι σε αυτόν τον ζόφο, το νέο βιβλίο του Αντρέας Μαλμ «Corona, Climate, Chronic Emergency. War Communism in the 21st Century» μπορεί να αποδειχτεί καλό «αντίδοτο». Γραμμένο σε συνθήκες δρακόντειου περιορισμού της κυκλοφορίας, καταφέρνει και είναι ένα κείμενο με εξαιρετική ζωντάνια, γεμάτο ιδέες που κινητοποιούν αντί να καθηλώνουν. «Εξηγώντας τον κόσμο με σκοπό να τον αλλάξει», ο Μαλμ μας πηγαίνει από τα τροπικά δάση της νοτιοανατολικής Ασίας στη Ρωσία της Οκτωβριανής Επανάστασης, αναλύοντας τις δυνάμεις που επιταχύνουν την κλιματική καταστροφή και φωτίζοντας ταυτόχρονα έναν εναλλακτικό δρόμο για να τη σταματήσουμε, πέρα από τις συμπληγάδες μιας ανέμελης επιστροφής στην κανονικότητα και μιας καθηλωτικής απαισιοδοξίας. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Didier Eribon: Επιστροφή στη Ρενς. Μια θεωρία του υποκειμένου

του Νίκου Σερντεδάκι
coverEPISTROFH

Το κείμενο του Didier Eribon (Retour à Reims, σε μετάφραση Γιάννη Στεφάνου, Αθήνa, εκδόσεις Νήσος 2020 [2009]) δεν αποτελεί μια τυπική αυτοβιογραφική εξιστόρηση ενός βιωμένου παρελθόντος, από τη σκοπιά ενός υποκειμένου που επιδιώκει την «αποκάλυψη» παραγνωρισμένων γεγονότων, διεκδικώντας τη δημόσια δικαίωση για τις απόψεις ή τις επιλογές του, όπως είναι σύνηθες στις αυτοβιογραφίες του συρμού. Αντίθετα πρόκειται για ένα βιβλίο με έντονη ψυχαναλυτική διάθεση, με ιδιαίτερο κοινωνιολογικό και πολιτικό βάθος, το οποίο λειτουργεί ως έναυσμα για τον απαραίτητο σήμερα κρίσιμο διάλογο γύρω από την τροπή του νεωτερικού καπιταλιστικού κοσμοσυστήματος, τόσο στο επίπεδο των δομικών τάσεων του, όσο και στο επίπεδο της βιωμένης πραγματικότητας και των ατομικών βιογραφικών διαδρομών.

Ο Didier Eribon γεννήθηκε το 1953 στη Ρενς σε εργατική οικογένεια, με την οποία έρχεται σε πλήρη ρήξη μετά την ολοκλήρωση των λυκειακών του σπουδών. Όπως γράφει, η δική του βιογραφική διαδρομή μπορεί να ιδωθεί ως μια «κλασσική και συνήθης πορεία» ενός «νεαρού γκέι στη μεγάλη πόλη, στην πρωτεύουσα, προκειμένου να ζήσει την ομοφυλοφιλία του». Τούτη η επιλογή συνοδεύεται από ένα σχέδιο ζωής εξόδου από τον ταξικό επικαθορισμό του βίου και εισόδου στον κόσμο της διανόησης. (διαβάστε ολόκληρο το κείμενο)