Επιδημιολογία για τον λαό

με αφορμή το βιβλίο του Rob Wallace «Dead Epidemiologists, On the Origin of COVID-19»

του Γιώργου Μπασκόζου
9781583679036

Όταν πλησίαζε το τέλος της δεκαετίας του ’60 στις ΗΠΑ, κομμουνιστές και αριστεροί επιστήμονες, όπως οι βιολόγοι Richard Lewontin και Steven Jay Gould, μέσα από τις τάξεις της «Επιστήμης για τον λαό» (Science for the people) έδιναν μάχη ενάντια στην κοινωνιο-βιολογία, μια μορφή βιολογικού αναγωγισμού που ανάγει κοινωνικά φαινόμενα στη βιολογία και ειδικότερα στη γενετική. Συγκρούονταν με το επιστημονικό κατεστημένο (είναι μνημειώδης η αντιπαράθεση με τον Wilson˙ μάλιστα, όταν κάποιοι φοιτητές μπουγέλωσαν τον τελευταίο μετά από ομιλία του με ρατσιστικές αναφορές, αυτός κατηγόρησε τον Lewontin) και αποφετιχοποιούσαν την έρευνα για την αποκωδικοποίηση του γενετικού υλικού (1). Σε μεγάλο βαθμό, η διαλεκτική επιστημονική τους παρέμβαση αποδείχτηκε πολύ κοντύτερα στην πολύπλοκη αλληλεπίδραση γενετικών και επι-γενετικών παραγόντων και περιβάλλοντος σε σύγκριση με τα σχήματα με βάση τα οποία κατανεμήθηκαν οι χρηματικοί και ανθρώπινοι πόροι στην έρευνα στην ιατρική και τη βιολογία τις τελευταίες δεκαετίες. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Η διχοτόμηση της Κύπρου ως απειλή και ως εδραιωμένη κατάσταση

Παρουσίαση του βιβλίου του Γρηγόρη Ιωάννου, «O Ντενκτάς στον Νότο: η κανονικοποίηση της διχοτόμησης στην ελληνοκυπριακή πλευρά», Εκδόσεις Ψηφίδες, 2019*

Event-in-Ammohostos-during-Erdogans-visit
του Τάκη Χατζηδημητρίου**

Ο τίτλος του βιβλίου του Γρηγόρη Ιωάννου «Ο Ντενκτάς στο Νότο» είναι προκλητικός. Σε κάνει να διερωτάσαι για το νόημά του. Σου παίρνει χρόνο, όπως συνέβη και με τον ίδιο τον συγγραφέα, να τον εννοήσεις και τελικά να τον συνειδητοποιήσεις. Κι αυτό είναι η πρώτη επιτυχία του βιβλίου. Σε υποχρεώνει να μετάσχεις στον προβληματισμό του συγγραφέα. Να διαβείς μαζί του τον πολύπλοκο μηχανισμό διαμόρφωσης καταστάσεων, που στην αντίληψή μας φθάνουν, συνήθως, ως νοοτροπίες και συνθήματα. Αναζητεί τη σπορά της διαίρεσης και διαπιστώνει ότι: «Η άνοδος του εθνικισμού (στη δεκαετία του 1940) συνέβαλε στον προοδευτικό διαχωρισμό των κοινοτήτων». Σίγουρα ο εθνικισμός συνέβαλε στον διαχωρισμό, όμως την καθοριστική και αγεφύρωτη ρήξη έφερε ο ένοπλος αγώνας. Η επιλογή του Γρίβα ως αρχηγού. ΟΠΛΑ η ΕΟΚΑ, ΟΠΛΑ οι Άγγλοι, ΟΠΛΑ οι Τούρκοι. Εμπλοκή της Ελλάδας με την ΕΟΚΑ και εμπλοκή της Τουρκίας με την ΤΜΤ, οι διακοινοτικές ταραχές, οι φόνοι των αριστερών. Απ’ εκεί και πέρα η τύχη της Κύπρου ήταν προδιαγεγραμμένη. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Το «πράσινο» της εποχής μας θα είναι κόκκινο

του Αλέξανδρου Ζαχιώτη
Pasted Graphic

Το μέγεθος της καταστροφής που έχει ήδη προκαλέσει η πανδημία, οι ζωές μας που έχουν μπει στον πάγο, αλλά κι η σκέψη πως αυτό που ζούμε τους τελευταίους μήνες είναι απλώς μια πρόγευση του τι πρόκειται να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια με τις φυσικές καταστροφές που επισπεύδει η κλιματική κρίση, όλα αυτά δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία ή, πολύ περισσότερο, για στρατηγικό αναστοχασμό. Απέναντι σε αυτόν τον ζόφο, το νέο βιβλίο του Αντρέας Μαλμ «Corona, Climate, Chronic Emergency. War Communism in the 21st Century» μπορεί να αποδειχτεί καλό «αντίδοτο». Γραμμένο σε συνθήκες δρακόντειου περιορισμού της κυκλοφορίας, καταφέρνει και είναι ένα κείμενο με εξαιρετική ζωντάνια, γεμάτο ιδέες που κινητοποιούν αντί να καθηλώνουν. «Εξηγώντας τον κόσμο με σκοπό να τον αλλάξει», ο Μαλμ μας πηγαίνει από τα τροπικά δάση της νοτιοανατολικής Ασίας στη Ρωσία της Οκτωβριανής Επανάστασης, αναλύοντας τις δυνάμεις που επιταχύνουν την κλιματική καταστροφή και φωτίζοντας ταυτόχρονα έναν εναλλακτικό δρόμο για να τη σταματήσουμε, πέρα από τις συμπληγάδες μιας ανέμελης επιστροφής στην κανονικότητα και μιας καθηλωτικής απαισιοδοξίας. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Didier Eribon: Επιστροφή στη Ρενς. Μια θεωρία του υποκειμένου

του Νίκου Σερντεδάκι
coverEPISTROFH

Το κείμενο του Didier Eribon (Retour à Reims, σε μετάφραση Γιάννη Στεφάνου, Αθήνa, εκδόσεις Νήσος 2020 [2009]) δεν αποτελεί μια τυπική αυτοβιογραφική εξιστόρηση ενός βιωμένου παρελθόντος, από τη σκοπιά ενός υποκειμένου που επιδιώκει την «αποκάλυψη» παραγνωρισμένων γεγονότων, διεκδικώντας τη δημόσια δικαίωση για τις απόψεις ή τις επιλογές του, όπως είναι σύνηθες στις αυτοβιογραφίες του συρμού. Αντίθετα πρόκειται για ένα βιβλίο με έντονη ψυχαναλυτική διάθεση, με ιδιαίτερο κοινωνιολογικό και πολιτικό βάθος, το οποίο λειτουργεί ως έναυσμα για τον απαραίτητο σήμερα κρίσιμο διάλογο γύρω από την τροπή του νεωτερικού καπιταλιστικού κοσμοσυστήματος, τόσο στο επίπεδο των δομικών τάσεων του, όσο και στο επίπεδο της βιωμένης πραγματικότητας και των ατομικών βιογραφικών διαδρομών.

Ο Didier Eribon γεννήθηκε το 1953 στη Ρενς σε εργατική οικογένεια, με την οποία έρχεται σε πλήρη ρήξη μετά την ολοκλήρωση των λυκειακών του σπουδών. Όπως γράφει, η δική του βιογραφική διαδρομή μπορεί να ιδωθεί ως μια «κλασσική και συνήθης πορεία» ενός «νεαρού γκέι στη μεγάλη πόλη, στην πρωτεύουσα, προκειμένου να ζήσει την ομοφυλοφιλία του». Τούτη η επιλογή συνοδεύεται από ένα σχέδιο ζωής εξόδου από τον ταξικό επικαθορισμό του βίου και εισόδου στον κόσμο της διανόησης. (διαβάστε ολόκληρο το κείμενο)