Ο «μαξιλαροπόλεμος» στον ΣΥΡΙΖΑ

Ο «μαξιλαροπόλεμος» στον ΣΥΡΙΖΑ

Με αφορμή την αντιπαράθεση Κασσελάκη – Τσακαλώτου
για τον «μαξιλάρι» του χρέους

Διεκδικώντας τη χειραφέτηση του δικού του πλέον ΣΥΡΙΖΑ από τα «κακόφημα» μνημονιακά πεπραγμένα του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, ο Στέφανος Κασσελάκης άνοιξε «μέτωπο» αντιπαράθεσης με τον Τσακαλώτο σχετικά με το «μαξιλάρι» ρευστών διαθεσίμων του χρέους. Η αντιπαράθεση κινήθηκε πάλι στο διάνυσμα μνημονιακό – αντιμνημονιακό! Ο Κασσελάκης κατήγγειλε την απόφαση για σχηματισμό του «μαξιλαριού» σαν μνημονιακή. Κι ο Τσακαλώτος απάντησε λέγοντας 

«Ο κ. Κασσελάκης επίσης δεν θα μάζευε τα 37 δισ. για το δημοσιονομικό μαξιλάρι έτσι ώστε να βγούμε από το μνημόνιο χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης. Φαίνεται πως ο κ. Κασσελάκης είναι ανοιχτός στο να ενσωματώνει μεγάλο κομμάτι του αφηγήματος του αντιΣΥΡΙΖΑ ρεύματος εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εύστοχα παρατήρησε και ο Γ. Σταθάκης σε πρόσφατο άρθρο του. Μάλλον θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι να αποδομήσει πλήρως την προσφορά της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στη χώρα και των εκατομμυρίων πολιτών που τη στήριξαν και την υπερασπίζονται ακόμα, με πλήρη επίγνωση και των δυσκολιών και των αδυναμιών του όλου εγχειρήματος».
Και οι δύο πλευρές παρουσιάζονται εδώ σαν να μην έχουν ιδέα για ποιο πράγμα μιλούν. Συνεργάτες του κ. Κασσελάκη έχουν κατηγορήσει τον Τσακαλώτο γιατί άφησε «κάβα» στον Μητσοτάκη πολλά δισ. ευρώ, κάτι σαν «περίσσευμα» του «μαξιλαριού» που θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει φιλολαϊκές πολιτικές από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος απάντησε τότε ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει γιατί θα προκαλούσε έλλειμμα στον προϋπολογισμό και για κάποιον λόγο αυτό θα ήταν πολύ κακό για τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και στην προεκλογική περίοδο του 2019! Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ισχύει· και οι δύο αντιπαρατιθέμενοι μιλούν σαν να μην γνωρίζουν καν τι είναι το «μαξιλάρι» και αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φιλολαϊκές πολιτικές. Αν όμως αυτό είναι αναμενόμενο για τον Κασσελάκη, που ο ίδιος δεν έχει ιδέα και αναπαράγει ιδέες συνεργατών του που επίσης δεν γνωρίζουν καλά, είναι απίστευτο για τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, που ήταν υπουργός Οικονομικών!

Τι είναι το «μαξιλάρι» του χρέους…

Επειδή για το «μαξιλάρι» έχει παγιωθεί στον δημόσιο διάλογο η αναφορά σε 37 δισ. ευρώ, πρέπει να ειπωθεί κατ’ αρχάς ότι το ύψος του δεν είναι σταθερό: κυμαίνεται ανάλογα με την αυξομείωση διάφορων συνιστωσών του. Η σύνθεσή του είναι η εξής:
● 15.697 εκατ. ευρώ (με στρογγυλοποίηση, 15,7 δισ. ευρώ), το λεγόμενο «σκληρό μαξιλάρι». Από αυτά, τα 11,4 δισ. ευρώ ήταν/είναι δάνειο του ESM, άρα τμήμα του δημόσιου χρέους. Τα υπόλοιπα 4.297 εκατ. προήλθαν -και «κλειδώθηκαν» σε αυτό- από δύο ομολογιακές εκδόσεις του Δημοσίου το 2017 και το 2018. Όσον αφορά αυτό το τμήμα του «μαξιλαριού», η «επιταγή» των δανειστών είναι σαφής: «Δεν αγγίζεται». Μπορεί, υπό προϋποθέσεις, στον κατάλληλο χρόνο και με τη συναίνεση των δανειστών, να διατεθεί μόνο για τη διαγραφή χρέους. Ως τότε, κρατείται στον λογαριασμό του Δημοσίου στην ΤτΕ ως «εγγύηση» για την εξυπηρέτηση του χρέους.
● Ρευστά διαθέσιμα των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, περί τους 1.700 συνολικά, κατατεθειμένα στον Ενιαίο Λογαριασμό Θησαυροφυλακίου στην ΤτΕ και μικρό τους τμήμα σε λογαριασμούς στις εμπορικές τράπεζες. Κατά κανόνα, στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι κρατικές επιχορηγήσεις προς τους φορείς, στο μικρότερο μέρος τους δικά τους έσοδα. Η συγκέντρωσή τους σε λογαριασμό της ΤτΕ έγινε με τον νόμο 4549 του ΣΥΡΙΖΑ το 2018. Ήδη από το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ συγκέντρωσε διαθέσιμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για να αποπληρώσει δόσεις δημόσιου χρέους καθώς οι δανειστές είχαν σφίξει τον χρηματοδοτικό βρόχο στον λαιμό του ελληνικού Δημοσίου. Η λογική της συγκέντρωσής τους, πέρα από επικλήσεις στη διαφάνεια και την αποφυγή κακοδιαχείρισής τους, είναι απλή: Στην έκτακτη ανάγκη, δεν μπορεί να χρεοκοπήσει το κράτος και να μείνουν άθικτα τα διαθέσιμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Στη λογική αυτή, όλοι -ανεξαιρέτως!- οι πρωταγωνιστές της σημερινής αντιπαράθεσης για το «μαξιλάρι» είχαν κινητοποιηθεί για να μαζέψουν τα διαθέσιμα των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα την άνοιξη του 2015 για να πληρωθούν οι δόσεις του δημόσιου χρέους – μέχρι που το δημόσιο ταμείο «στράγγιξε» ολοκληρωτικά και τότε η κυβέρνηση αναφώνησε προς τους δανειστές: Δεν υπάρχει ευρώ για να δώσουμε, τώρα πρέπει να… συμβιβαστούμε!
● Ρευστά διαθέσιμα της κεντρικής διοίκησης κατατεθειμένα στην ΤτΕ και πολύ μικρό μέρος τους στις εμπορικές τράπεζες. Εδώ περιλαμβάνεται το πρωτογενές πλεόνασμα και το τυχόν υπερ-πλεόνασμα (πλεόνασμα πάνω από τον στόχο για το πρωτογενές). Η συμφωνία με τους δανειστές προβλέπει ότι μόνον το υπερ-πλεόνασμα μπορεί να διατεθεί για άλλου τύπου κρατικές δαπάνες πέραν της εξυπηρέτησης του χρέους. Το κατ’ έτος πρωτογενές πλεόνασμα είναι οιονεί «σκληρό μαξιλάρι».
● Περίπου 1 δισ. ευρώ ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα (SDR) από το ΔΝΤ.
Υποθέτοντας ότι μιλάμε για «σεβασμό» στις δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2018 στο πλαίσιο της συμφωνίας με τους δανειστές για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια» (αν μιλάμε για συνειδητή παραβίαση αυτού του πλαισίου, τότε η συζήτηση αλλάζει έδαφος και γίνεται εντελώς διαφορετική), τότε το μόνο «περίσσευμα» που υπάρχει στο «μαξιλάρι» και μπορεί να διατεθεί για φιλολαϊκή κοινωνική πολιτική είναι το υπερ-πλεόνασμα, δηλαδή το περίσσευμα πάνω από το συμφωνημένο πρωτογενές πλεόνασμα.
Επομένως, ξεκινάμε από τούτο: ούτε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει δίκιο ούτε ο Κασσελάκης (δηλαδή ο Νίκος Παππάς κι ο Παύλος Πολάκης που του βάζουν τις ιδέες).
Ο Τσακαλώτος δεν έχει δίκιο διότι, όπως θα δούμε παρακάτω, όχι μόνο το 2018, όχι στην προεκλογική περίοδο του 2019, αλλά ήδη από το 2017 υπήρξε υπερ-πλεόνασμα, που, ενώ μπορούσε να διατεθεί για φιλολαϊκή κοινωνική πολιτική χωρίς να παραβιαστούν οι στόχοι για το έλλειμμα, δεν διατέθηκε.
Ο Κασσελάκης (και οι υποβολείς του) δεν έχουν δίκιο γιατί: 
- Εμφανίζονται να μη γνωρίζουν καν τι είναι το «μαξιλάρι» και άρα δεν μπορούν να υπολογίσουν πόσο είναι το «περίσσευμα», μιλώντας αορίστως για πολλά δισ. ευρώ.
– Ο Κασσελάκης καταγγέλλει την απόφαση να σχηματιστεί το «μαξιλάρι» σαν μνημονιακή χωρίς να απαντάει (ίσως να μην του περνάνε καν από το μυαλό, ίσως απλά να είναι αμοραλιστής και κάνει μια εύκολη προπαγανδιστική «αρπαχτή» απέναντι στον Τσακαλώτο και τους υπόλοιπους που έτρεξαν σε υποστήριξή του) σε προφανή ερωτήματα: Αν χωρίς το «μαξιλάρι» δεν υπήρχε «καθαρή έξοδος», ποια θα έπρεπε να είναι η επιλογή; Η προληπτική πιστοληπτική γραμμή που έλεγαν ο Στουρνάρας και η ΝΔ; Ή μήπως η ρήξη με τους δανειστές, την ελληνική αστική τάξη και τις αγορές;
Επειδή το τελευταίο ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό, το αμέσως προηγούμενο έχει σημασία, κι εδώ έχει δίκιο ο Τσακαλώτος – πόσο και με ποια έννοια, θα το δούμε παρακάτω.
Έχουν όμως άδικο και σε κάτι ακόμη, που αποκτά ιδιαίτερη σημασία τώρα που ο Τσίπρας και Κασσελάκης πορεύονται χέρι-χέρι στο ευάερο και ευήλιο αστικό κέντρο: Είναι των αδυνάτων αδύνατον τις αποφάσεις για το υπερ-πλεόνασμα να τις πήρε μόνος του ο Τσακαλώτος χωρίς να πάρει χαμπάρι ο Τσίπρας! Άρα ό,τι αποφασίστηκε, είναι απόφαση του νυν συνεταίρου του κ. Κασσελάκη, του κ. Τσίπρα.

Η στρατηγική της «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια»
ή τι άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ «κάβα στον Μητσοτάκη»;

Τα δεδομένα των προϋπολογισμών και των μηνιαίων Δελτίων Εκτέλεσής τους είναι αναρτημένα στο σάιτ του υπουργείου Οικονομικών και στη διάθεση του κοινού. Όσον αφορά λοιπόν το πλεόνασμα και το υπερ-πλεόνασμα για τα έτη 2016, 2017, 2018, 2019 τα δεδομένα είναι τα εξής:
2016: Ο στόχος του προϋπολογισμού του 2017, σε συμφωνία με τη Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (τη χρηματοδοτική σύμβαση που συνόδευε το 3ο μνημόνιο), ήταν πρωτογενές πλεόνασμα 1.907 εκατ. ευρώ (1,1% του ΑΕΠ). Αντί αυτού του στόχου, καταγράφηκε πρωτογενές πλεόνασμα 6.560 εκατ. ευρώ (3,8% του ΑΕΠ)! «Με το καλημέρα» της εφαρμογής του 3ου μνημονίου, λοιπόν, το 2016, είχαμε υπερ-πλεόνασμα 4.653 εκατ. ευρώ.
2017: Ο στόχος του προϋπολογισμού του 2018, στο πλαίσιο πλέον της Ενισχυμένης Εποπτείας, ήταν για πρωτογενές πλεόνασμα 3.154 εκατ. ευρώ ή 1,75% του ΑΕΠ. Αντ’ αυτού, εκτοξεύτηκε στα 7.442 εκατ. ευρώ ή 4,13% του ΑΕΠ! Υπερ-πλεόνασμα: 4.288 εκατ. ευρώ.
2018: Ο στόχος ήταν πρωτογενές πλεόνασμα 6.498 εκατ. ευρώ ή 3,5% του ΑΕΠ και αντ’ αυτού είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα 7.383 εκατ. ευρώ ή 3,98% του ΑΕΠ. Υπερ-πλεόνασμα: 885 εκατ. ευρώ.
2019: Ο στόχος (ο οποίος τέθηκε από τον προϋπολογισμό που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ) ήταν πρωτογενές πλεόνασμα 6.746 εκατ. ευρώ ή 3,5% του ΑΕΠ. Τελικά, επιτεύχθηκε πρωτογενές πλεόνασμα 6.945 εκατ. ευρώ ή 3,6% του ΑΕΠ.
Όσον αφορά τα υπερ-πλεονάσματα των ετών μέχρι και το 2018, με δεδομένο ότι υλοποιούσε σκληρό μνημόνιο και η κοινωνική του πολιτική ήταν από πενιχρή έως πρακτικά ανύπαρκτη, αυτά δεν καταναλώθηκαν αλλά περνούσαν από έτος σε έτος. [Επομένως, θα ήταν λάθος να τα αθροίσουμε και να πούμε ότι υπήρχε ένας… πακτωλός πολλών δισ. ευρώ που δεν διατέθηκαν]
Πώς εξηγείται όμως αυτός ο μνημονιακός «οίστρος» της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τη διαρκή υπέρβαση των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα; Πολύ απλά, αυτό απαιτούσε η στρατηγική της «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια». Χωρίς την «καθαρή έξοδο» στο ενεργητικό του, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να πάει στις εκλογές του 2019! Δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι «εμείς βγάλαμε την Ελλάδα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια». Έπρεπε λοιπόν να δελεάσει τους δανειστές επιδεικνύοντας από έτος σε έτος υπερβάσεις στους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα μέχρι τουλάχιστον να κλείσει η συμφωνία για την «καθαρή έξοδο».
Άρα για το ερώτημα «τι άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ στον Μητσοτάκη», αυτό που μετράει τελικά είναι ο λογαριασμός του 2019 μέχρι και τον Ιούνιο. Το 2018, μετά τη συμφωνία εξόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε κάποια μέτρα κοινωνικών παροχών αλλά δεν εξάντλησε το υπερ-πλεόνασμα: Άφησε στα δημόσια ταμεία υπερ-πλεόνασμα 885 εκατ. ευρώ, που μεταφέρθηκε στο 2019.
Επομένως, το τελικό ερώτημα είναι: τι περίσσευμα πάνω από τους συμφωνημέν0υς με τους δανειστές δημοσιονομικούς στόχους άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ φεύγοντας τον Ιούνιο του 2019;
Με βάση το Δελτίο Εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του Ιουνίου 2019, δηλαδή ένα μήνα πριν τις εκλογές του 2019 στις οποίες αναδείχθηκε νικήτρια η ΝΔ του Μητσοτάκη, το πρωτογενές πλεόνασμα ανερχόταν σε 381 εκατ. ευρώ (ο ετήσιος στόχος επιμερίζεται σε μηνιαίους στόχους) ενώ ο στόχος για το διάστημα αυτό ήταν πρωτογενές έλλειμμα 1.573 εκατ. ευρώ. Για να το πούμε πιο απλά: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αφήσει πρωτογενές έλλειμμα 1.573 εκατ. ευρώ αποχωρώντας από την κυβέρνηση και να είναι και «τυπικώς εντάξει» με τους στόχους του προϋπολογισμού. Θα μπορούσε δηλαδή να διαθέσει 1.573 + 381 = 1.954 εκατ. ευρώ για κοινωνικές παροχές σε προεκλογικό χρόνο χωρίς να βγει εκτός στόχων του προϋπολογισμού – και δεν το έκανε!
Αυτό πώς μπορεί να εξηγηθεί; Να διευκρινίσουμε ξανά ότι, χωρίς να γνωρίζουμε τι εισηγήθηκε ο Τσακαλώτος ή και άλλοι από το περιβάλλον του ίδιου του Τσίπρα, το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν απόφαση του Τσίπρα και μόνο του Τσίπρα. Και δηλώνει πιθανά δύο πράγματα: Είτε ότι ήταν «εκτεθειμένος» και δεσμευμένος απέναντι σε κέντρα του συστήματος είτε ότι ήθελε, ακόμη και χάνοντας τις εκλογές, να διεκδικήσει την εύφημη μνεία της αστικής τάξης για μια μελλοντική επάνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία. Άλλωστε, και η μετέπειτα μη αντιπολίτευση που άσκησε στο διάστημα από το 2019 έως το 2023 αυτά μαρτυρά…
Έτσι, οι ισχυρισμοί ότι «παραδώσαμε γεμάτα ταμεία και ρευστά διαθέσιμα 37 δισ. ευρώ» ήταν η αφελής προκαταβολή «σοβαρότητας» για να εξασφαλίσει τη συναίνεση κέντρων του συστήματος στη μελλοντική κυβερνητική επάνοδο.

Η αλυσίδα της πολιτικής χρεοκοπίας

Συνοψίζοντας, η αλυσίδα της πολιτικής χρεοκοπίας αποκαλύπτεται σε όλους τους βασικούς της κρίκους ως εξής: Από το 2012, σε απάντηση του «ζητήματος της εξουσίας», υιοθετείται η στρατηγική του «έντιμου συμβιβασμού» και της «βίαιης ωρίμανσης» του κόμματος. Αυτό οδηγεί τον Ιούλιο του 2015 στην ήττα, τη μνημονιακή στροφή και προδοσία. Αυτή με τη σειρά της οδηγεί σε μνημονιακή διακυβέρνηση ιδιαίτερου ζήλου ώστε οι δανειστές να συμφωνήσουν στην «καθαρή έξοδο»-απαραίτητη προϋπόθεση για να κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019. Για να επιτευχθεί όλο αυτό, βασικός σύμμαχος δεν ήταν η ελληνική αστική τάξη (η ΝΔ και ο Στουρνάρας ήθελαν προληπτική πιστοληπτική γραμμή, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει στις εκλογές χωρίς το χαρτί της εξόδου, και μνημονιακός και αποτυχημένος), αλλά… οι δανειστές. Μετά την εκλογική ήττα του 2019, όμως, η επάνοδος στην κυβερνητική εξουσία προϋπέθετε πλέον συναινέσεις και αποδοχή από την πλευρά τουλάχιστον τμημάτων της ελληνικής αστικής τάξης.
Αφήνοντας λοιπόν… χάρισμα ένα γενναίο υπερ-πλεόνασμα στον Μητσοτάκη, ο Τσίπρας μπήκε στη ρότα να διεκδικήσει τέτοια συναίνεση και αποδοχή ασκώντας την πιο ξενέρωτη αντιπολίτευση στη χειρότερη δεξιά κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης. Όμως, η αστική τάξη ήταν μπετοναρισμένη με τον Μητσοτάκη και συνέχισε να επιτίθεται λυσσασμένα στον ΣΥΡΙΖΑ απαιτώντας από τον Τσίπρα να «τελειώσει τη δουλειά»: να ξεφορτωθεί όλα τα οργανωτικά και ιδεολογικοπολιτικά «βαρίδια» που θύμιζαν Αριστερά και διατηρούσαν έστω και ασθενικά όρους αριστερόστροφης εργατικής εκπροσώπησης. Η εκλογική συντριβή του Μαΐου – Ιουνίου απέδειξε ότι τα εργατικά στηρίγματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν άντεξαν τόσο κεντρώα και συστημική προσαρμογή, «έσκασαν» και τον εγκατέλειψαν πριν ολοκληρωθεί η πορεία στο πολιτικό Ελντοράντο του κέντρου. Ταυτόχρονα, η εκλογική συντριβή κατέστησε ακατάλληλο τον Τσίπρα να τελειώσει τη δουλειά. Με τη σιωπηρή του αλλά αποφασιστική στήριξη από το παρασκήνιο, τη δουλειά ολοκλήρωσε ο «από μηχανής θεός» Στέφανος Κασσελάκης.
Στο τέλος, ο Κασσελάκης και ο Τσίπρας εγκλώβισαν τον Τσακαλώτο στη θέση του υπερασπιστή της… μνημονιακής τιμής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και άραξαν, χωρίς τα αριστερά «βαρίδια» πλέον και τραγουδώντας αντιμνημονιακά άσματα, στο πολιτικό καφενείο του κέντρου.
Στις θλιβερές ιστορίες ταιριάζει ένα θλιβερό τέλος. Οι αριστερές «καλές ψυχές» του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι σε κατάσταση σοκ, έχουν τώρα την ευκαιρία και το καθήκον να «διαβάσουν» αναδρομικά όλη τη διαδρομή με μια κριτική, πραγματικά αριστερή ματιά. Και να απαιτήσουν από τους ηγέτες της αριστερής διάσπασης να τεθεί υπό συζήτηση το 2015 – και η στρατηγική που υιοθετήθηκε μετά το 2012 η οποία οδήγησε στο 2015 και τη μετέπειτα πορεία προς την πολιτική χρεοκοπία και την κατάρρευση μέσα στη χλεύη.

Υστερόγραφο 1:
Η δήλωση Τσακαλώτου ότι «μαζέψαμε 37 δισ. ευρώ» δείχνει είτε θηριώδη άγνοια (που δεν θέλουμε να το πιστέψουμε) είτε προπαγανδιστικό αμοραλισμό: Είπαμε ποια είναι η σύνθεση του «μαξιλαριού». Τι απ’ όλα του τα συστατικά… κοπίασαν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για να «μαζέψουν»; Το δάνειο που εμπεριέχεται στο «σκληρό μαξιλάρι»; Τις εκδόσεις ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, που έγιναν εφικτές μόνο χάρη στα μνημονιακά υπερ-πλεονάσματα; Τα διαθέσιμα των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα; Ή μήπως τα ρευστά διαθέσιμα του Δημοσίου (στα οποία περιλαμβάνονται τα πρωτογενή πλεονάσματα και τα υπερ-πλεονάσματα;) Και με ποια έννοια… κοπίασαν για όλα αυτά; Υλοποιώντας το τρίτο μνημόνιο με τόσο ζήλο ώστε να παράγει διαρκώς υψηλά υπερ-πλεονάσματα, δηλαδή να ξεπερνάει ακόμη και τους μνημονιακούς στόχους, κάνοντας το 100% μνημόνιο 120% μνημόνιο;
Υστερόγραφο 2:
Ο Τσακαλώτος (όπως και ο Τσίπρας) ισχυρίζεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το 2018 έδωσε μάχη με τους δανειστές για να κερδίσει την «καθαρή έξοδο». Δεν είναι αλήθεια. Οι δανειστές ήθελαν επίσης την «καθαρή έξοδο», όπως και το «μαξιλάρι». Ήθελαν να τελειώσει η «ελληνική εκκρεμότητα» με μια μνημονιακή-«μεταμνημονιακή» δημοσιονομική συμφωνία μακρού χρόνου. Απαίτησαν από τον Τσίπρα και τον Τσακαλώτο σαν εγγύηση εμπροσθοβαρείς αποδείξεις ότι αποδέχονται την «ιδιοκτησία» μιας τέτοιας συμφωνίας επιτυγχάνοντας υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και υπερ-πλεονάσματα. Η μόνη μάχη που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν να ανταποκριθεί σε αυτή την απαίτηση. Με τη διαφορά ότι αυτή τη μάχη την έδωσε ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης.

 

 

+ posts