Η τρέχουσα τραπεζική κρίση. Η πολιτική οικονομία μιας “φούσκας”, Μέρος 2.

Στην καλύτερη περίπτωση, οι εργαζόμενοι θα έχουν να αντιμετωπίσουν μειωμένα εισοδήματα λόγω των νέων υψηλών τιμών και των μηδαμινών αυξήσεων στους μισθούς, μεγαλύτερες υποχρεώσεις λόγω των νέων υψηλών επιτοκίων, νέες επισφάλειες στην αγορά εργασίας και την περαιτέρω απαξίωση των κοινωνικών δομών και προγραμμάτων. Στη χειρότερη περίπτωση, θα κληθούμε πάλι να στηρίξουμε το τραπεζικό σύστημα, χαρίζοντας για άλλη μια φορά τα κέρδη και φορτώνοντας στην πλάτη μας τις ζημίες.

Οι κοινωνικές τάξεις, η Αριστερά και το Mera25

"Από τότε που μετατραπήκαμε σε Χρεοδουλοπαροικία", ισχυρίζεται το Μερα25, "πτωχεύουν ταυτόχρονα εργοδότες και εργαζόμενοι". Ας δούμε τώρα πόσο αντέχουν στην δοκιμασία των στατιστικών στοιχείων οι θέσεις αυτές.

Νέα στοιχεία για την απαξίωση της εργασίας στην Ελλάδα

Μια νέα μεταβλητή έχει προστεθεί στα στατιστικά στοιχεία τής Eurostat: Πρόκειται για τον μέσο ακαθάριστο μισθό για εργασία με πλήρες ωράριο στις χώρες…

Η οργή να γίνει ποτάμι διεκδίκησης

Συμπυκνωμένος πολιτικός χρόνος. Μέσα σε ελάχιστα 24ωρα έχει αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, οι κινηματικές προτεραιότητες. Όλοι οι επιμέρους αγώνες που δώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, έρχονται επιτακτικά στο προσκήνιο.

Ο σιδηρόδρομος ως δημόσιο αγαθό και η ιδιωτική επιχείρηση ως λαθρεπιβάτης

Τι ζητήματα πολιτικής θέτει για την Αριστερά το δυστύχημα στα Τέμπη; Τι θέλουμε για τους σιδηροδρόμους στην Ελλάδα εκτός από την αυτονόητη απαίτηση…

Εκλογές λοιπόν. Ε, και;

Όσο και αν το αίτημα της αλλαγής δεν περιμένουμε να εξυπηρετηθεί από τις εκλογές, η ανάγκη της απαλλαγής έστω και πρόσκαιρα είναι επιτακτική, κρίσιμη και πρέπει να αποτυπωθεί στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Με το κεφάλι ψηλά. Η μάχη των συντάξεων

Αυτοί οι διαδηλωτές του Γενάρη 2023 , τόσο πολυάριθμοι που πάσχισαν μέχρι να βγουν από την πλατεία Ρεπουμπλίκ, με έκαναν να σκεφτώ, για μια ακόμα φορά τους στίχους του Ελυάρ: «Ήταν μόλις λίγοι / Σε όλη τη γη / Ο καθένας νόμιζε ότι ήταν μόνος του / Ξαφνικά, έγιναν ένα πλήθος».

Η Αριστερά στις κυπριακές προεδρικές εκλογές

Χρειάζεται, πέραν από την επιδίωξη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπανδίας, μια ριζοσπαστική οικονομική, κοινωνική και οικολογική πολιτική που να αμφισβητεί το κυπριακό μοντέλο ανάπτυξης, που βασίζεται στην ιδιοποίηση του κοινού αγαθού (παραλίες, δασικές εκτάσεις, βουνά κ.λπ.) από ιδιωτικά συμφέροντα και τη μεθοδική καταστροφή της φύσης. Εν ολίγοις, χρειάζεται μια πολιτική ταξικής μονομέρειας. Μια τέτοια πολιτική μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει και σε εκλογικές επιτυχίες.