Πλασματικό κεφάλαιο και ποσοτική χαλάρωση

του Σταύρου Τομπάζου
banner5

Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στους χρηματιστηριακούς δείκτες, θα εντοπίσει αμέσως ένα παράδοξο: Ενώ το 2020 η παγκόσμια οικονομία συρρικνώνεται σε πρωτοφανή κλίμακα λόγω των επιπτώσεων του κορωνοϊού στην παραγωγική δραστηριότητα, οι χρηματιστηριακοί δείκτες όχι μόνο δεν φαίνεται να επηρεάζονται δυσμενώς, αλλά παρουσιάζουν άνοδο. Ο δείκτης Dow Jones, για παράδειγμα, έκλεισε στις 3/1/2020 στις 28.634 μονάδες και στις 31/12/2020 στις 30.606 μονάδες. Αυτό σημαίνει ότι η χρηματιστηριακή αξία μερικών δεκάδων μεγάλων βιομηχανιών στις ΗΠΑ αυξήθηκε μέσα στο 2020 σχεδόν 6,9%. Βέβαια, αυτή η αύξηση του συγκεκριμένου δείκτη δεν είναι άσχετη με τις δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές που εφάρμοσαν η κυβέρνηση και η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve ή Fed). Άλλωστε, στην πρώτη έξαρση της πανδημίας ο δείκτης Dow Jones κατέρρευσε: από τις 29.551 μονάδες στις 12/2/20 έπεσε στις 18.591 στις 23/3/2020. Από τότε μέχρι και σήμερα, ακολουθεί ανοδική τροχιά. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Το «πράσινο» της εποχής μας θα είναι κόκκινο

του Αλέξανδρου Ζαχιώτη
Pasted Graphic

Το μέγεθος της καταστροφής που έχει ήδη προκαλέσει η πανδημία, οι ζωές μας που έχουν μπει στον πάγο, αλλά κι η σκέψη πως αυτό που ζούμε τους τελευταίους μήνες είναι απλώς μια πρόγευση του τι πρόκειται να ζήσουμε τα επόμενα χρόνια με τις φυσικές καταστροφές που επισπεύδει η κλιματική κρίση, όλα αυτά δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία ή, πολύ περισσότερο, για στρατηγικό αναστοχασμό. Απέναντι σε αυτόν τον ζόφο, το νέο βιβλίο του Αντρέας Μαλμ «Corona, Climate, Chronic Emergency. War Communism in the 21st Century» μπορεί να αποδειχτεί καλό «αντίδοτο». Γραμμένο σε συνθήκες δρακόντειου περιορισμού της κυκλοφορίας, καταφέρνει και είναι ένα κείμενο με εξαιρετική ζωντάνια, γεμάτο ιδέες που κινητοποιούν αντί να καθηλώνουν. «Εξηγώντας τον κόσμο με σκοπό να τον αλλάξει», ο Μαλμ μας πηγαίνει από τα τροπικά δάση της νοτιοανατολικής Ασίας στη Ρωσία της Οκτωβριανής Επανάστασης, αναλύοντας τις δυνάμεις που επιταχύνουν την κλιματική καταστροφή και φωτίζοντας ταυτόχρονα έναν εναλλακτικό δρόμο για να τη σταματήσουμε, πέρα από τις συμπληγάδες μιας ανέμελης επιστροφής στην κανονικότητα και μιας καθηλωτικής απαισιοδοξίας. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

Ποιός κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου
unknown

Με μια βιαστική ματιά, η ηγεσία Μπάιντεν μοιάζει να δικαιώνει τη φιλελεύθερη ελπίδα ότι γυρνάμε στα «καλά χρόνια» της εποχής Ομπάμα. Οι διαφορές δεν είναι αμελητέες: Από τη μια, ο «τυφώνας Τραμπ» ανήγγειλε την αναχώρηση των ΗΠΑ πρακτικά από κάθε σημαντική πολυμερή «συνεννόηση» ή συμφωνία –τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το ΝΑΤΟ, τη Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή, το Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τον ΠΟΥ–, καταλήγοντας σε ένα πραξικόπημα-οπερέτα στο εσωτερικό. Από την άλλη, μέσα στον πρώτο μήνα της προεδρίας του ο Μπάιντεν επιστρέφει στη Συμφωνία του Παρισιού, δέχεται αιτούντες άσυλο από το Μεξικό, διαμηνύει στην Ευρώπη τη θέληση να βελτιωθούν οι διμερείς σχέσεις – έστω, με τη λογική της συστράτευσης «της παγκόσμιας Δύσης» απέναντι στην Κίνα. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)

To προσφυγικό ως εμπόριο «ασφάλειας»

του Νίκου Κουραχάνη
fileWQTE60V9

Η υπουργοποίηση της βουλευτού της ΝΔ Σοφίας Βούλτεψη στο χαρτοφυλάκιο της κοινωνικής ένταξης μεταναστών, μιας πολιτικού που έχει συστηματικά εκφέρει ρατσιστικό λόγο, δεν αποτελεί απερίσκεπτη και πολιτικά άστοχη επιλογή. Αντίθετα, εμπεριέχει ευρύτερες συνδηλώσεις που συναρμόζονται πλήρως με το ήθος και τις στοχεύσεις της κοινωνικής πολιτικής που υπηρετεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβερνητική παντοδυναμία σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας της προσφέρει περιθώρια απογείωσης μιας εξόχως επιθετικής πολιτικής. (διαβάστε ολόκληρο το άρθρο)